Roel Hoogenboom

Verslag Callosa d’en Sarrià november 2017

In Callosa d’en Sarrià heb ik een kleine maand gebruik kunnen maken van het huis E5 van de
stichting Knecht-Drenth. Ik had hiervoor ingetekend omdat de locatie met dakterras me geschikt leek
als conditie voor mijn beeldend werk waarin de horizon een rol speelt. Het dakterras biedt een
panoramisch uitzicht over de wijde omgeving. Het uitzicht bleek indrukwekkender dan verwacht.
Meer en anders dan in Nederland maken de hoogteverschillen in het gebied het waargenomen beeld
extra ingewikkeld. Geen lijn loopt recht, veel straatjes lopen schuin omhoog en zelfs muren van
gebouwen vertonen bochten of hellen over. Vanaf het dakterras ervaar je in eerste instantie een
onnavolgbare lappendeken van daken, muren, opbouwtjes, trapjes, schoorstenen, masten en kabels.
Ik besloot me pas in tweede instantie op de horizon te richten en eerst te proberen dit visuele beeld
zelf te ordenen.
De conditie van het atelier bleek gelukkig heel goed. Het ligt pal onder het dakterras en
bevindt zich tussen de donkere ruimten beneden en het heldere uitzicht boven. De uitersten van
beneden en boven komen er bij elkaar: het donker en het licht, het nauwe en het ruime, het
alledaagse en het beschouwelijke. Het is een heel geschikte plek voor verslaglegging en verwerking
van alle indrukken.
Er waren diverse mogelijkheden die me konden helpen om de schijnbare visuele wanorde om
me heen te ordenen. Beneden kun je de deur uitgaan en de straatjes en wegen aflopen om te
fotograferen: kijken hoe de elementen zich in het beeldvlak rangschikken, de muren, de daken, de
kleuren, de lijnen. Boven op het dakterras kun je een trap op naar een tweede, kleiner dakterras en
daar panoramisch fotograferen en de horizon vastleggen. Ook kun je er goed tekenen, wat je dwingt
tot precies kijken en je afvragen hoe iets in elkaar zit en waarom. Toevallig bleken de ramen van het
atelier een raster te bieden dat overeenkomst vertoont met het grid dat veel kunstenaars als
hulpmiddel gebruiken om ingewikkelde afbeeldingen uit de werkelijkheid vast te leggen. Alle deze
mogelijkheden heb ik benut. Het bleek nog niet mee te vallen hiermee visueel grip op de omgeving
te krijgen.
Toch kreeg de horizon in mijn onderzoek een plaats. Je kunt de horizon zien als de contour
aan het eind van je blikveld waar de lucht begint. Rond Callosa lopen de contouren van de
bergmassieven soms schuin of steil en dan vraag je je af of je die nog als horizon kunt beschouwen.
Maar de horizon van de Middellandse Zee in de verte geeft je steun: dat is de enige echt rechte lijn
en die biedt een referentie voor het verwerken van alle oneffenheden die de reis en het verblijf
opleveren. De verre zee lijkt op heldere dagen soms verrassend dichtbij en stelt met zijn dunne
overgangslijn naar de lucht het visuele spektakel rondom het dakterras als het ware gerust. Ik heb
alsnog geprobeerd de horizon uit te dagen: kijken wat er gebeurt als ik hem anders behandel dan in
afbeeldingen gebruikelijk is. Ik heb een paar pogingen ondernomen, maar nog niet genoeg om er een
conclusie aan te verbinden.

Als locatie voor kennismaking met de Spaanse cultuur blijkt Callosa heel geschikt. De
bewoners zijn aardig en toegankelijk, de wekelijkse instapcursus Spaans (di 9:30 uur bij mevrouw
Conchi in het Casa de Cultura) is zeer uitnodigend en effectief, het door de weeks eten bij de drie
gezusters van de Fonda Galiana rond 14:00 uur is als aanleggen in een haven, de drempel om mee te
doen met de vele feestelijke gebeurtenissen is laag. Een minpunt is helaas de luchtvervuiling als
gevolg van de vele vuurtjes waarvan de rook op windarme dagen in het dal blijft hangen.
Roel Hoogenboom, 7 december 2017.